ملازمه اينست كه دو چيز باشند ولى متلازم باشند ولى در اواخر كلام ، سخن از فرد و مصداق نقيض بودن مطرح شد كه فلان نقيض دو فرد دارد ، آن ديگرى يك فرد دارد ، كه معناى فرد و كلّى اينست كه در خارج متحدند و به يك وجود موجودند و حكمى كه براى احدهما بود براى ديگرى هم هست . حال اگر مرحوم شيخ از اوّل بجاى لازم نقيض ، مصداق نقيض بودن را مطرح مىكرد اعتراض شيخ اعظم وارد بود و دفاعيّه آخوند ره ناتمام بود و در نتيجه حقّ اين بود كه ثمره‌اى نيست . و در هر حال اصل ظهور ثمره بر مبناى مقدميّت ترك احد ضدّين براى ضدّ ديگر مبتنى شد و در مسألهء ضدّ خواهد آمد كه مقدميّتى نيست ، پس ثمره‌اى هم نيست . )